gölü izleyen bank (Taken with instagram)
Liseli gibi ‘ajshfkshskhf’ şeklinde gülerken yüzünün tek bir kası oynamıyordu Lev Nikolayeviç Peçorin’in.
ne vazgeçilmez olmak istiyorum biri için,
ne de kolay vazgeçilmek.
ihtiyaç duyulmak söz verilmiş olmak değil, istenmek istiyorum.
ama benimle olmak biraz böyle bir şey:
çok dalgınım. çok dağınığım. odamı dağıtırım, toplamam. yemek de yapamam doğru düzgün. hayatımda hiç ütü yapmadım.
…
durup duygu aynama baktığımda, kendimi anlamsız bir huzurun içinde buluyorum.. iyi mi kötü mü bilemedim.. iyi yanı bunu yaşayabiliyor olmak. her ne kadar anlamsız gibi lanse etsem de, anlamını az çok biliyor olmak.. kötü yanı ise, her güzel şeyde olduğu gibi bunun da yitip gitme ihtimali.. neyse ki bu evham pek o kadar baskın değil. öyle arada bi kendini gösteriyor ama ortalığa kurulmasına izin vermiyorum. küçük prensin baobap tohumlarını temizlediği azimde…